01.11.12 - Een harde leerschool


Een harde leerschool

Onzekere wolken hebben zich samengepakt over mijn hoofd. Ik ben dus effectief veroordeeld voor het terugbetalen van de medicatie die ik ondanks goedkeuring van de adviserende geneesheer heb voorgeschreven. Het hele proces was een hallucinant gebeuren. Het voorkomen voor een administratieve rechtbank is een ongewone ervaring. Je moet voorkomen voor een  rechtbank in het systeem dat je veroordeelt. In eerste rechtbank zaten al mensen uit   de mutualiteit die aan de basis lagen van de vraag tot veroordeling. De rechtspraak in eerste aanleg ging door ondanks onze wraking. We werden dus veroordeeld voor de terugbetaling van medicatie en alles er rond voor 15 patiënten. Het was een selectie van patiënten met een zware lichamelijke aandoening en die automatisch meer zorgen nodig hadden. Je kan je dus afvragen waarom ze je de rekening niet voorschotelden van alle patiënten waarbij je die therapie voorschreef. Daarbij kregen we ook een boete van 100%. Dit kwam allemaal zonder één waarschuwing vooraf. Er waren wel verdoken dreigingen van dokters dat we zouden veroordeeld worden, maar we kregen nooit een duidelijke vermaning. We schreven deze therapie voor in een zeer beperkt aantal patiënten met een ernstige ziektepatroon. Je zou je ook afvragen waarom ze na de veroordeling nog toestonden dat er voorgeschreven werd. Het geheel kwam heel verwarrend over.

Dus het verhaal gaat verder. We komen voor de beroepskamer met weer dokters van mutualiteiten, dokterssyndicaten en een magistraat. Elk argument dat we aangaven en we hadden heel wat literatuur, werd van tafel geveegd. We waren stout geweest en we moesten boeten . Maar nu moesten we ineens geen boete meer betalen, misschien waren we toch niet zo stout geweest. Maar hoe zat het dan wel? Hadden we dan wel of niet het systeem belazerd? In de kamer van beroep werd de eerdere wraking wel aanvaard maar het vreemde was dat men gewoon het vonnis van de eerste aanleg ratificeerde. We waren geen stap verder.

Dan maar de Raad van state. Er zaten heel wat onjuistheden in het vonnis. Ik zou bv gewerkt hebben in het AZ Waasland, een ziekenhuis waar ik nog nooit geweest ben, de naam van de voorgeschreven medicatie was verkeerd. Zo waren er nog een aantal voorbeelden. De auditeur van de RvS veegde dit allemaal onder de mat als onbelangrijk. Alles zou volgens de juiste procedure gebeurd zijn. Men had gewoon de bewijsvoering van het RIZIV klakkeloos overgenomen. DIt blijft een onbegrijpelijk gebeuren.

 

We blijven ontredderd achter door de onrechtvaardigheid van deze rechtsgang. Mijn vertrouwen in administratieve rechtbanken die zowel rechter als partij spelen is volledig weg. Een neutrale rechtsgang wordt je ontzegd.

Wat me ook heel erg tegenviel is het feit dat je als dokter er helemaal alleen voor staat. Je voelt je de enige dokter met een probleem. Zelfs het artsensyndicaat treedt niet op voor’ individuele’ problemen. Ze zorgen alleen voor een mogelijkheid tot een goede rechtsbijstandverzekering! Hun argumenten: ‘Ze kunnen niets juridisch doen, veranderingen gebeuren alleen via veranderingen van de wetgeving en dat duurt lang…. Andere mensen hebben het ook moeilijk kijk naar wat er gebeurt bij Ford,ook heel erg.’ Men vergeet dat de vakbonden wel individueel  mensen helpen…. ‘En ja, als jij een zaak begint tegen het RIZIV komen zij er alleen sterker uit: het is dus jouw fout dat zij wonnen…’Men vergeet daarbij  dat ik de rechtszaak niet begonnen ben. In feite zouden dokters beter zelf een platform voor gedupeerde dokters oprichten waar men wel terecht kan en waar expertise kan uitgewisseld worden.

Iedereen die ik spreek vind het heel erg, maar niemand doet iets, ook al heeft deze uitspraak effect op het werken van alle dokters. Alles waar de adviserende geneesheer een toelating voor geeft kan jaren nadien herroepen worden en elke arts kan  dus aangesproken worden voor terugbetaling. Vooral wanneer je in het vizier ligt van het RIZIV. Je moet dus hun enge paden van zorgtrajecten bewandelen want anders.. Elke vorm van individuele aanpak wordt in de kiem gesmoord. En wie is er de dupe van..de patiënt.. Met zijn gewone klachten kan hij nergens terecht, het is niet te verwonderen dat de alternatieve sector floreert. Dokters hebben schrik om pijnstillers, slaapmiddelen, antibiotica voor te schrijven. Vaak hoor ik dat er gezegd word tegen de patiënt: je moet er maar mee leren leven…of : het is stress…Veel dooddoeners worden gebruikt om de patiënt met zijn gewonen klachten af te wimpelen. Nog gevaarlijker is dat de mogelijkheid om nieuwere, cq duurdere medicatie te geven  vertraagd wordt of onmogelijk gemaakt. Men moet het vooral doen met oude goedkope medicatie. De geneeskunde wordt oubollig, men gaat voorbij aan vernieuwende trends. Op deze manier  dreigen we  de aansluiting met nieuwe denkbeelden in de geneeskunde totaal te missen .

Geneeskunde wordt een heel saai vak, denken moet je niet meer doen; je vinkt de symptomen aan, je kijkt of het past in een bepaald ziektebeeld, en je kijkt welke medicatie je kan voorschrijven goedgekeurd door het RIZIV. Iedereen die niet in het stramien past moet het zelf maar oplossen. En schrijf ook geen Bf medicatie voor in deze tijd van besparingen: ze controleren je aanvragen tot in het extreme, maar nog erger is dat ze je jaren nadien alles kunnen afnemen. Ik ben dus gestopt met het voorschrijven van alle Bf medicatie: geen lyrica meer, geen targinact meer –geen immunoglobulines meer. En wie lijdt daar onder …natuurlijk de patiënt. Maar ik kan niet meer alleen voor hen opkomen,  ik heb hulp nodig van de medische stand in zijn totaliteit. We moeten beseffen dat het RIZIV er niet is voor de patiënt of de dokter maar voor zichzelf, net als de mutualiteiten.

Zoveel onrechtvaardigheid die er gebeurd is kan ik niet naast mij neerleggen dus we gaan verder ..naar het Hof voor de rechten van de mens, in de hoop een onafhankelijke partij te vinden.

Ik hou u op de hoogte van het vervolg…

 

Dr AM Uyttersprot

1/11/12






CheckStat