07.01.19- Multidisciplinaire innovatie





Multidisciplinaire Innovatie






Hoe dichter ik bij mijn werkeinddatum kom hoe gedeprimeerder ik me voel. Naast het feit dat de zoektocht naar een opvolger nog geen resultaat heeft geboden door de complexiteit van het CVS cq. de energieproblemen van de patiënten, speelt ook mee dat ik blijf geconfronteerd worden met het feit dat de geneeskunde vaste paden blijft bewandelen zoals ze dat al tientallen jaren doet.

Ook al staan we aan de wieg van een heel andere geneeskunde,  merk ik  daar in de dagelijkse praktijk weinig van. Het enige wat de vernieuwing momenteel meegebracht heeft is meer administratief werk . Blijkbaar houdt  het beleid het hebben van  nieuwe innovatieve ideeën vooral op het krijgen van meer controle op de gezondheidssector. Men blijft zich verstoppen in hokjes denken, voorspelbaar en gemakkelijk.

Jonge geneesheren worden nog grotendeels op dezelfde manier opgeleid als dertig jaar geleden. Men wordt huisdokter of specialist.  Of academicus. En dat is het dan. Uiteindelijk is het beroepsleven voor de specialist gemakkelijker omdat deze zich enkel moeten bezighouden met een klein deelaspect van de geneeskunde, terwijl de huisarts ‘alles' zou moeten weten. De complexiteit en de kennis over fysiologische processen is in het kwadraat toegenomen, maar wat kan men op dit moment met die kennis praktisch doen? Men weet nu dat dysfunctie in het lichaam is niet meer gelokaliseerd maar  een samenspel van immunologische, genetische, metabole, darmprocessen etc. Dit weerspiegelt zich echter niet in de aanpak van de praktische geneeskunde van vandaag. 

Ik pleit al langer voor een klachtenkliniek, geënt op dit samenspel. Maar niemand luistert en zeker niet de universiteit, de bakermat van de kennis. Ik vraag me echt af of ze zich geen vragen stellen bij hun eigen kennis en hun eigen functioneren. Bij de ziekte van Parkinson wil men experimenteel testen of een stoelgangtransplantatie baat zou kunnen hebben. Staat de neuroloog er dus bij stil of gastro-enterologie een belangrijk liaisonspecialisme kan zijn? Op een enkeling na, doet in de dagelijkse praktijk niemand wat met die kennis.

Is het niet belangrijk dat de universiteit zijn eigen functioneren in vraag stelt en meer en meer de multidisciplinaire geneeskunde voorop gaat stellen met de huisarts als eerste wachtpost? De huisarts kan zeker baat hebben met een betere kennis hierover om beter om gaan met de klachten van de patiënt.

Ik besef wel dat er nog veel onbeantwoorde vragen blijven, maar zich nieuwsgierig opstellen en vragen durven stellen is een eerste vereiste in het innovatieve denken. Wees positief, zegt de schrijvende man.   En ja, ik heb vertrouwen in de toekomst. Ik geloof dat het goed komt, er zijn witte raven. Zij vliegen in die richting. Met kerstmis is het licht op ons, kleine mensen, nedergedaald. Het licht kan de kiem zijn voor een ontspringende nieuwe tak in geneeskunde.

Maar soms voel ik me als een octopus die opgesloten zit in een aquarium. Een hyperintelligent en uniek dier, vergeven van de neuronen. De logica van zo'n aquarium is net als bij een dierentuin de logica van de natuurbescherming: enkele dieren moeten hun vrijheid opofferen voor de bescherming van de hele soort. ‘Utilitarisme voor de dieren, kantianisme voor de mens,' zoals de filosoof Robert Nozick schreef. Ik hoop dat ik niet in carpaccio op een bord eindig.


©  Dr. A.M. Uyttersprot
    Brussel, 07 januari 2019 




Bron: MediQuality 




CheckStat