1 november 2012


1 November

 

 

Wanneer zij langs geweest is op consultatie blijft dit altijd een paar dagen hangen. Ze ziet er moe uit, gestresseerd met een sterke vraag om hulp en een uitgesproken dankbaarheid voor elke aandacht die ze krijgt.

Ze heeft een moeilijk leven, haar man liet haar achter in België met vier kinderen. Ze zorgt heel goed voor de kinderen want de oudste gaat zelfs naar de universiteit. De zorg voor de kinderen en financiële zorgen leggen een grote belasting voor haar. Het is geweten dat chronische stress een onderdrukkende rol heeft op het immuunsysteem en dat is hier zeker het geval. Via een deurwaarder krijgt ze het onderhoudsgeld voor de kinderen bovenop de 500 euro werkeloosheidsuitkering. Het huis waarin ze woont moet verkocht worden, ze vindt met haar inkomen geen andere woonst en ze staat op een ellenlange wachtlijst voor een sociale woning. Ze weet niet waar ze heen moet. Ze is Marokkaanse van origine en brengt haar klachten misschien iets te uitdrukkelijk, maar ik kan het allemaal invoelen en voel met haar mee en probeer er ook voor haar te zijn ook al komt ze vaak op een onverwachts moment. Ze heeft geen familie hier in België, ze staat er grotendeels alleen voor.

 

En dan is er haar proces om een ziekte-uitkering te krijgen. Er zijn genoeg fysieke argumenten om haar dit te geven. Ze heeft een zeer beperkte inspanningstolerantie. Ze werd intussen bij een expert psychiater gestuurd voor de arbeidrechtbank. Veel experten hebben maar een beperkte kennis over de ontstaansmechanismen van CVS/fibromyalgie, of toch de huidige kennis internationaal. Het wordt nog te snel afgedaan al een psychische stoornis, lees: een stoornis waarbij je vooral zelf inspanning moet leveren: je moet niet aan je klachten denken en je moet oefenen. Men vergeet dat er ook al aangetoond is dat wanneer je niet aeroob oefent de klachten kunnen verergeren. Het blijft dus gevaarlijk om een oefenprogramma op te leggen zonder de anaerobe drempel te bepalen. Een argument tegen de 66% werkonbekwaamheid was het feit dat er geen long of hartproblemen waren en dat dus de inspanningsintolerantie niet belangrijk was. Men vergat eigenlijk dat er ook een metabole component kan zijn die de inspanningstest beïnvloedt.

Verder werd patiënte bestempeld als ‘hysterisch malignering’ en dat subaqua therapie de enige therapie was om te volgen. Dit is de eerste keer dat ik zoiets lees.

Ik kan me ergeren over het gebrek aan kennis over zo’n complexe problematiek waarbij men pretendeert van expert te zijn en zo rechter speelt in het leven van patiënten .

 

Ik besef dat ik vaak tegen windmolens vecht maar ik kan het niet laten. Ik hoop dat ik ergens een klein beetje een verschil kan uitmaken.


Annemie Uyttersprot

1/11/12









CheckStat