17.01.18 - Receptie met een twist




Bedenkingen op een receptie

Het is de tijd van recepties. We waren uitgenodigd door een heel aardige collega die zoals elk jaar ons verwent met een hapje en een drankje en veel conversatie. Ik trek er altijd naar toe met een klein hartje, want wat zeg je zoal tegen andere mensen ook al zijn het collega’s. Gelukkig kun je altijd over het werk beginnen. 

Ik sluit me aan bij een tweetal niet meer zo piepjonge vrouwelijke collega’s. De één is net gepensioneerd, de andere bijna. Zoals verwacht, beginnen we geanimeerd over het werk te praten, niet zozeer over het werk zelf, maar alles daaromheen. Mijn gepensioneerde collega kan de huidige manier van werken maar matig appreciëren. Zij had een solopraktijk, zij stond altijd klaar voor haar patiënten, dag, avond én  nacht. Ze leefde voor haar werk en werd op handen gedragen door haar patiënten. Haar werk nu wordt verdeeld over vier jonge collega’s: twintigers, dertigers. Deze werken volgens een heel strikt schema, een extra patiënt raakt er nog moeilijk tussen. Om vijf uur gaan de boeken toe, woensdag hebben ze vrij voor de kinderen. Wachten? Eén wacht per week, en soms eens een  extra wacht. Het weekend hebben ze meestal vrij. 

Het artsenberoep is een baan geworden en geen levenswijze meer. In vroegere tijden moest alles wijken voor het werk en de zorg van de patiënt. Mijn oudere collega kan de nieuwe gang van zaken niet langer aanzien en sluit zich er voor af, ze wil zich niet gefrustreerd voelen. Gelukkig zijn we het er allemaal over eens dat onze kinderen onder onze manier van werken niet echt geleden hebben.

Ik mijmer verder en overdenk wie nu het slimste, het meest gelukkig is. Voor de twee levenswijzen is iets te zeggen. De eerste stond in dienst van een ideaal, de tweede is meer praktisch gericht waarbij de klemtonen verlegd zijn naar gezin, vrienden, vrije tijd. We stellen ons de vraag sinds wanneer deze verandering opgetreden is? We schatten zo’n vijf à tien jaar? En waarom? Heeft de nieuwe wijze waarop studenten gevormd worden ermee te maken? De nieuwe kandidaat-geneeskundigen worden opgeleid om grote dingen te doen, en misschien valt de praktijk tegen? Ik weet het niet. Misschien is het de algemene tijdsgeest….

Intussen vertelt de andere collega die in het ziekenhuis werkt, haar verhaal. Zij wordt bijna fijngemalen door manipulaties van de meer machthebbende dokters in het ziekenhuis. Het ziekenhuis neemt niet echt de bescherming op van de zwakkere collega, integendeel. De directie in het ziekenhuis zit op eenzame hoogte, ver verwijderd van de basis. Ze doet graag een  beroep op een zwaar middenkader waar de focus vooral ligt op de controle van “het werkvolk”. Het ziekenhuis moet kunnen voldoen aan normen en kwaliteiten en zich kunnen positioneren tegenover  de concurrentie. Het netwerken komt er aan, maar wie is de baas in het netwerk? Dit kost veel tijd en geld aan het ziekenhuis. Dus moet het werkvolk harder werken. Er blijft steeds minder geld over voor het ondersteunen van de basis, en zo kom je in een neerwaartse spiraal terecht.

Zo, de receptie was heel geslaagd, we hadden onze bekommernissen weer eens kunnen delen, waarvoor dient dit anders. We moesten wel heel voorzichtig zijn met drank want de politie lag weer op de loer…


© Dr. Annemie Uyttersprot 
17.01.2018





CheckStat