17.10.18 - Ontslag wegens ziekte: wat een miserie



 





Ontslag wegens ziekte: wat een miserie







Oh, wat kan ik me de laatste dagen ergeren. Het is vandaag de 'Dag van de Armoede'. Ik zie die armoede om mij heen toenemen. De ene na de andere patiënte wordt op het werk om medische redenen ontslagen, alsof het niets is, alsof er geen re-integratieprojecten bestaan. Werkgevers kiezen simpelweg voor de meest eenvoudige en directe oplossing: liever een gezonde dan een zieke werknemer.

Aanvankelijk proberen ze de patiënt zelf ontslag te laten nemen, kwestie van nog wat te besparen, maar blijkt die onwillig dan volgt uiteindelijk en onherroepelijk het verdict: buiten. Veel patiënten willen maar wat graag werken, niet fulltime, dat lukt niet meer, maar het inkomen en het sociaal contact is voor hen belangrijk. Wat heeft de overheid toch bezield om het voor bedrijven zo gemakkelijk te maken om iemand na een paar maanden ziekte te ontslaan? Had de minister die ochtend een kater, was ze met het verkeerde been uit bed gestapt?  Waarschijnlijk zat haar hoofd te vol om effectief over de gevolgen van haar daden na te denken. Anders had ze het wel anders aangepakt.

Wat ook een belangrijke rol speelt in de huidige situatie is dat het re-integratieproject niet afdwingbaar is, bedrijven zijn vrij om er op in te gaan of niet. Een betere optie zou zijn dat bedrijven een bewijs kunnen voorleggen dat ze effectief geprobeerd hebben om chronisch zieke patiënten te re-integreren en dat niet alleen op papier. Dan pas zou men tot de optie van ontslag om medische redenen moeten kunnen komen, liefst als de patiënt daarmee akkoord gaat. Uiteraard moet ook de patiënt een inspanning leveren om gere-integreerd te worden.

Die patiënt wordt nu zowat aan zijn lot overgelaten. Na het ontslag begint het zoeken naar een nieuwe-liefst parttime- job. Vele patiënten zitten nog in de leeftijd dat ze nog heel wat financieel moeten investeren. Er zijn de kinderen, de hypotheek op het huis, een auto die moet afbetaald worden om niet te spreken van de gezondheidskosten. Deze werklozen krijgen zelfs geen ontslagvergoeding, voor hen is er geen tijd om even op adem te komen. De val naar de armoede staat open.

Wat mij het meest tegen de borst stoot  is dat de zorgsector zelf zich even hardvochtig opstelt.  De ontslaggolf is daar even hoog.

Onlangs had ik een patiënte die tot voor kort adjunct was van de zorgmanager in een zorginstelling. Ze kreeg recent, na jaren sukkelen, de diagnose dat ze aan een ernstige  chronische ziekte lijdt waarbij ze in een rolstoel terecht is gekomen. Ze deed haar werk graag: deels administratief, deels coördinerend, deels zorg. Ze mist haar werk heel erg. Ze voelde dat ze op administratief vlak  nuttig kon zijn en ze had dan ook jarenlang ervaring. De controlerende geneesheer wou haar zelfs niet verplichten opnieuw aan het werk te gaan. Zij had zelf verzocht om re-integratie.   Ze wou zo graag opnieuw deeltijds aan het werk gaan. Ze contacteerde haar werkgever, sprak over het integratietraject en de VOP-premie.

Na een bezoek aan de arbeidsgeneesheer kreeg ze al snel haar ontslagbrief in de bus 'om medische redenen'. Ze was er het hart van in. Haar toekomst viel in duigen, de onzekerheid wacht haar nu. Ze kan nu op zoek gaan naar een andere baan: maar als de ene werkgever je niet meer wil, vind  dan maar iets anders …Ze heeft geen enkel verweer meer.

Ik kan alleen maar besluiten dat de overheid in deze ernstig in gebreke blijft.  Daarom deze boodschap: overheid doe je plicht en bescherm de zwakkeren!!!

© Dr. Annemie Uyttersprot
Vilvoorde, 17 oktober 2018


Bron: MediQuality



CheckStat