20.09.17 - Het BURN-OUT spook

Het burn-out spook

Burn-out is het gespreksonderwerp van de dag.  Zowat iedereen heeft er zijn mening over, en onvermijdelijk: als het gaat over zo’n vaag omschreven gebied duiken de eerste coaches op. Ik vind de discussie over burn-out en zijn gevolgen moeilijk. Ik weet veel over CVS maar de kennis over burn-out blijft wat wazig voor mij. Het enige dat ik weet is dat mensen niet meer in staat zijn te werken precies door omstandigheden op het werk. Als het voor mij moeilijk te omvatten is, is het voor andere collega’s waarschijnlijk nog moelijker om er mee om te gaan. Men probeert er een kader rond de schetsen op basis van symptomen waarover men het dan weer niet eens geraakt. 

Over CVS kan ik veel vertellen en er zijn weer een aantal interessante congressen geweest waar wetenschappers over heel de wereld -maar niet in België-  zich buigen over de moleculaire structuur van CVS, het metaboloom, de genen, de mitochondriën. 
Zo was er onder andere een congres aan de Stanford University in de VS en de CMRC conferentie in de UK  over autonome stoornissen en mitochondriale dysfunctie. Ik verwijs graag naar het artikel van Dr Naviaux Robert over de moleculaire structuur van CVS wat u heel wat leert over waar de wetenschap echt mee bezig is.

Als ik dan hoor dat collega’s nog steeds zeggen dat CVS niet bestaat, dat het in het hoofd zit van de patiënt, dat het een wegwerpdiagnose is en dat men de patiënt niet verder wil onderzoeken wanneer men mijn naam leest op het verslag, dan doet dit me pijn. Hoe kan men deze patiënten blijven verwerpen? Dan vraag ik me af waar het beleid blijft dat de dokters up to date moet houden. Er is wereldwijd zoveel nieuws en interessants aan de gang en het zou goed zijn als ook hier een academicus daar zijn werkterrein van zou maken. Ik vergelijk het graag met een huis in aanbouw. Je ziet het grondplan en de opbouw met verschillende kamers maar het dak ligt er nog niet op.

Maar ik had het over burn-out. In tegenstelling tot burn-out kan men bij CVS-patiënten toch een paar onderzoekingen doen om een aantal klachten te objectiveren, zoals een inspanningstest en  neurocognitieve testing.  Niets van dit alles voor het burn-out probleem. Ik vraag me af waarom men zo’n trendy naam gecreëerd heeft voor iets waar men nog minder van af weet dan van CVS. Ik probeer  dan maar voor mezelf een definitie te maken: de klachten zijn gelijkaardig aan de klachten van CVS maar hier is het meestal specifiek werkgebonden. Het verschil met CVS is, volgens mij dan toch,  dat wie lijdt aan een burn-out volledig kan herstellen. Volledig herstellen daarmee bedoel ik dat je weer alles kan doen zoals tevoren zonder rekening te houden met omstandigheden. De patiënten die dat niet doen komen dan terecht in de grote groep van CVS.
 
Ik vrees dat men iets gecreëerd heeft zonder er goed bij na te denken, wat men nu probeert te kaderen en onder controle te houden, maar het is te laat. De problemen overlaten aan de dokters die de patiënt willen helpen door ze rust voor te schrijven vind ik een doekje voor het bloeden, het mankeert vooral aan een goed beleid van onze bekende academische instituten, die doen alsof het probleem hen niet aangaat en het overlaten aan de psychologische sector. Wat me ook altijd opvalt is  en dan vooral voor mijn patiënten dat bedrijven absoluut er niet op uit zijn chronische patiënten op weg te helpen om opnieuw aan het werk te gaan. Er is weinig soepelheid op de werkvloer, en patiënten worden nog altijd gemakkelijk ontslagen omdat ze chronisch ziek zijn. Als deze kant van het verhaal zou verbeteren dan zouden veel patiënten terug aan het werk kunnen en ook gaan. Ik blijf er bij dat de meeste van mijn patiënten heel actief waren voordien, en ergens geknakt zijn. Wat  ze het liefste willen is weer zijn als voordien en daar hoort ook werken bij.



©  Dr. Anne Marie Uyttersprot 
    20 september 2017





CheckStat