22.08.19 - Stenen verleggen



Stenen verleggen 
 
Ik ben nu op de gezegende pensioenleeftijd gekomen, sneller dan verwacht en me afvragend waar al die (verloren?) tijd heen is. Het is ook het moment om eens te reflecteren over wat ik nu eigenlijk gepresteerd heb in mijn leven. Hoe moet ik dat evalueren? Heb ik echt een steen verlegd in mijn actief leven? Tijdens de vakantie heb ik veel tijd gehad om daarover na te denken.

Je werkt dag in dag uit, jaar in jaar uit. Je probeert te voldoen aan allerlei eisen die je opgelegd worden langs alle kanten. Is het belangrijk dat ik vernieuwend ben geweest? Dat ik goed geweest ben voor mijn patiënten?  Dat ik toch heel conformistisch de regeltjes gevolgd heb?

Bestaan er systemen om te meten hoe goed je als dokter je werk doet? Er zijn waarschijnlijk evaluatiesystemen voor deelgebieden maar nooit voor het geheel van ‘het dokter zijn'.

Dit doet me denken aan de manier waarop de ingangsexamens voor geneeskundestudenten nu geregeld zijn. Men legt de nadruk op bepaalde kunde, maar is dan de kans groot dat men een volwaardige arts wordt?

Ik kom uit een tijd dat alles heel anders geregeld was en waar ik nog steeds tevreden op terugkijk.

Mijn beginparcours was eerder ongewoon. Na drie jaar Latijn switchte ik naar A2 laborante, want je kon volgens mijn familie beter een echt beroep hebben. Op 17 jaar was ik klaar voor de universiteit. Maar eerst moest je nog een centraal maturiteitsexamen in Brussel passeren. Een hele vakantie Nederlandse literatuur studeren en ik slaagde. Nu lijkt het me bijna onmogelijk om van een technische afdeling  naar een universiteit te kunnen gaan maar toen was dit mogelijk. Het was niet gemakkelijk maar het kon.

En dan de keuze…Veel wist ik niet over het leven en zeker niet over het beroepsleven. Mijn keuzes bleken nogal gevarieerd: geschiedenis, Germaanse letteren, ingenieur of geneeskunde. Uiteindelijk viel de keuze op geneeskunde, deze opleiding duurde het langst, zodat ik niet te snel aan het werk moest gaan. Van motivatie gesproken dus!!!

Mijn universiteit werd de universiteit van Gent. Grote auditioria met 700 studenten of meer waarvan in die tijd max 20% vrouwelijke studenten. Het universitair leven was totaal anders dan het internaat waar ik vandaan kwam. Ik liep de eerste weken verloren. Maar stilaan kreeg ik toch wat vrienden. De verplichting om te studeren was er niet,  je deed wat je wilde. Je moest alleen op het einde van het jaar de eindmeet halen, iets wat in september nog veraf was. Je werd voortdurend verleid door vele thé dansants die alom georganiseerd werden. Naast studeren stond ook plezier hebben op de voorgrond, genieten van je vrijheid.

Vrij plichtsgetrouw ging ik toch naar de meeste lessen. De snelheid van kennisoverdracht was veel groter en soms moeilijk bij te houden. Rond nieuwjaar kon je al even testen of je het wel goed deed. Ik was gebuisd maar niet te erg.

Het eerste jaar is een jaar waarin je jezelf tegen komt, er was geen  steun, een vrijheid waar je moet kunnen mee omgaan, niemand die zei of je het goed of slecht deed. Je persoonlijkheid werd gevormd. Ook wist je dat er slechts 25% of minder slaagden en overgingen naar het tweede jaar. Dus alles hing af van jezelf en wat je deed. Zo'n jaar is eigenlijk onbetaalbaar om volwassen te kunnen worden. Het was geen gemakkelijk jaar en velen sneuvelden.

En dan de examens: de hoeveelheid stof die je moest verwerken was veel groter dan de jaren voorheen en je moest de stof ook goed kennen. Je kon wel eens geluk hebben met de vraag maar dat was het dan. In het eerst jaar had ik twee vakken te herdoen: organische scheikunde en fysica. Ik was niet zo erg gebuisd, maar toch genoeg voor een tweede zit.

Heel de vakantie ging eraan maar je had toch nog een kans. Het alternatief was een jaar overdoen maar dit voorkomen motiveerde je nog meer om je best te doen. Als het goed ging was je klaar en kon je je tweede jaar zonder (vak)schulden beginnen.

Niet zoals het IAJ project momenteel waarin je eindeloos vakken blijft meesleuren en je  nooit zeker bent of je je diploma wel haalt. Het geeft vaak aanleiding heeft tot langer durende studies.

U begrijpt het al,  ik vind het oude systeem meer verdienste hebben in je ontwikkeling als persoon en als student. Op dit moment is er een  hele industrie rond pogingen om als de student een toelating te krijgen tot de geneeskundeopleiding Eenmaal geslaagd ben je praktisch zeker dokter te worden.

Maak je hierdoor betere dokters? Ik weet het niet. Ik besef dat ik misschien in het huidige systeem het niet zou gehaald hebben maar maakt me dat een slechtere dokter? Vind ik het een verdienste om dokter te zijn? Neen. Vind ik het belangrijk om patiënten geholpen te hebben? Ja. Ben ik er uiteindelijk tevreden mee?  Ik weet het niet. Ik zal er nog wat langer moeten over filosoferen.


©   Dr. A.M. Uyttersprot 
     22.08.19


Bron: MediQuality






CheckStat