29.07.20 - De lockdown voorbij






         
          De lockdown voorbij of toch niet…





Het is hoe dan ook het moment om eens terug te blikken op wat zo'n crisis doet met een mens. Het is niet voorbij maar we zitten, na een tijdje rustiger vaarwater, weer in een tijd van opflakkering. Het begon als een rimpeling in het water waarbij we nog overtuigd waren dat het een soort nieuwe griep was en de situatie eigenlijk minimaliseerden. Tot onze ogen opengingen met beelden die uit Italië kwamen.

Tot 15 maart verliep alles zijn normale gang in het ziekenhuis, tot ik gebeld werd en aangemaand al mijn patiëntenafspraken op daghospitalisatie te stoppen. Zelfs dan vroeg ik me af of dit nu echt noodzakelijk was. Maar ik volgde gedwee de richtlijnen. Van de ene op de andere dag zat ik ook zonder inkomen. Je hoopt dan wel dat het na een paar weken zou opgelost zijn, maar niet dus.

Het ziekenhuis werd op een minimum van tijd heringericht. Dokters werden gecharterd om de pneumologen, spoedartsen en intensivisten te ondersteunen en er was een grote bereidheid. Als oudere dokter werd ik gevraagd om mee te doen aan de rapportering en hierdoor dacht ik ook mijn steentje bij te dragen. Toch moest ik op één of andere manier ook mijn patiënten blijven ondersteunen die ineens zonder therapie vielen en verbijsterd achter bleven. Gelukkig waren er telefonische consultatiemogelijkheden en ik denk dat iedereen zich toch wel ondersteund voelde.

Het was een harde tijd, verpleging viel ziek, gelukkig niet te ernstig. Elke dag zag je de cijfers van besmettingen en doden stijgen. Je wist niet waar het zou stoppen. Je voelde dat de geneeskunde en de politiek onzeker waren en probeerden de mogelijk optredende paniek bij het volk te voorkomen door allerlei min of meer drastische of toepasselijke maatregelen. Je merkte ook duidelijk hoe moeilijk dit land functioneert.

En dan kwam het keerpunt, eerst nog aarzelend maar steeds duidelijker.  De eerste slag was gewonnen maar noch niet de strijd. Met de ommekeer kwam ook de vraag naar versoepeling van de maatregelen.  Sommige maatregelen leken duidelijk, andere minder aangepast, maar je kan nooit voor iedereen goed doen. Ook al begrijpen we sommige maatregelen niet goed is het belangrijk dat de exitstrategie gefaseerd verloopt. In Polen vierde men alle teugels ineens en zag men een spectaculaire stijging van besmettingen.

De lockdown heeft er bij mij persoonlijk erg op ingehakt. Nog in een rouwperiode zittend, opgesloten zijnde in een kleine bubbel. Heel mijn normaal leefpatroon was verdwenen. Mijn activiteiten in het ziekenhuis hielpen wel mee me recht te houden. Maar depressie kwam toch om de hoek kijken. En dan heb ik het zelf nog niet zo slecht, opgesloten zitten met verschillende mensen op een kleine plaats moet soms een hel zijn. Mijn gedachten gingen uit naar de tweede wereldoorlog waar mensen zichzelf soms maanden opsloten uit angst. Nadien werd er eigenlijk weinig gepraat over dit feit, terwijl we nu merken hoe erg dit wel was.

Nu ook het gemeenschapsleven weer op gang mag komen heb ik het gevoel dat ik mijn sociaal leven ook weer moet opstarten van nul. Hoe snel dat iets kan verdwijnen! Het sociaal gebeuren is ook veranderd en daardoor deels onbekend. Dit moet je ook weer ontdekken.

Zelfs in het ziekenhuis is het moeilijk tot een ‘normaal' niveau van functioneren te komen. De wil is er wel maar het lukt niet goed. Het blijft een ‘would be' situatie. Mensen doen pogingen om deze situatie als vanzelfsprekend te beschouwen maar het is allesbehalve zo. We zijn iets kwijtgeraakt wat we niet meer terug krijgen, de vrijheid van onbeperkt sociaal contact.

En het is niet sociaal het afstand houden maar het elkaar niet kunnen aanraken wat moeilijk is. Ik mis ook subconsciëntieuze signalen en de gezichtsuitdrukkingen die samengaan met klachten. Ik heb ook moeite met het herkennen van mensen.

Mensen zullen er alles aan doen om terug naar het vorig niveau van sociaal en fysiek contact te gaan omdat het voor hun geestelijk welzijn belangrijk is. Alleen jongeren die opgevoed worden in het afstand houden zullen daar beter mee om kunnen gaan.

Een onderzoek in Harvard University (*) naar het effect van sociale deprivatie op het sociocognitief functioneren toont aan dat naast de mentale en fysische effecten er ook cognitieve en neurale veranderingen zijn. Men ziet naast een toename van de perceptie van sociale signalen ook een afname van de waarde van sociaal lonende ervaringen met isolatie als gevolg. Het is dus een tweesnijdend zwaard.

Men onderzoekt waarom deze tegengestelde effecten optreden als gevolg van sociale deprivatie in verschillende neurale netwerken.  Het is dus nu het moment om meer aandacht geven aan het ontstaan van sociaal isolement en de effecten ervan.

Wat de toekomst brengt is voorlopig af te wachten en met een bang hart kijken we weer naar de stijging van het aantal gevallen. We kunnen hopen dat het virus wat minder virulent geworden is of we ons op tijd stiptheid kunnen bijbrengen. De onzekerheid en de chaos nemen weer toe, ondanks we al een proefje gehad hebben.

Hoe dan ook is het een belangrijke leerschool voor de mensheid en het feit dat we maar een klein deeltje zijn in het geheel van de natuur. Bescheidenheid zou ons beter sieren.

En wat ik ook toch moet vermelden is dat we zeker noch niet klaar zijn met de naweeën van de COVID-19- infectie, het hoge aantal mensen met post COVID-19-klachten,  o.a. aanslepende vermoeidheid, iets wat men ook ziet na klierkoorts. Ik hoop dat dit virus op zo'n wijze kan bestudeerd worden dat het licht werpt op de mechanismen van CVS/ME.

(*) The effect of social deprivation on socio-cognitive functioning, Mitchell, Jason P, Harvard University, US



©  Dr. A.M Uyttersprot 
    29 juli 2020




Bron: MediQuality







CheckStat