31.08.19 - Overlijden van mijn lieve man









Overlijden van mijn lieve man 









Op zaterdag 31 augustus 2019 werd ik ‘s nachts geconfronteerd met iets wat ik nooit had durven dromen. Een ijskoude man naast mij in bed. Niets deed er mij de vorige avond aan denken dat dit kon gebeuren,. Het weekend stond voor de deur, zijn nierstent was verwijderd en we konden weer plannen maken.

Hij was vermoeid maar hij had ook een nieroperatie en een nierstent achter de rug, iets waar hij veel pijn door had. Hij deed het rustig aan die week. Die nacht werd ik wakker rond 4 uur en voelde een koude hand, ik stak het licht aan en daar lag hij levensloos al helemaal wit. Ik wist onmiddellijk dat het te laat was. Mijn eerste reactie was: hoe kun je me dit aandoen. Heel mijn leven viel op dat moment in duigen.

Door onze beider fysieke problemen waren we sterk op elkaar afgestemd. Nu is er niemand meer op me te verdedigen, te verzorgen. Hij was niet altijd een gemakkelijk man; hij had een sterke wil en, liet zich niet gemakkelijke van de wijs brengen, maar hij had ook een groot hart. Hij stond altijd klaar om minderbedeelden te helpen.

Ik herinner me in de jaren 90 een jong meisje  van 11 jaar dat op kerstavond in de Stationsstraat in Kortenberg op twee tassen  in de kou zat te wachten, toen hij terugreed zat ze er nog. Hij is gestopt en sprak een paar woorden Russisch: de moeder was naar het OCMW voor een slaapplaats, alles was natuurlijk al dicht. Hij heeft hen meegenomen naar huis, iemand van het gemeentebestuur op hoge poten gebeld die ‘s morgens met croissants kwam aandraven. Ze hebben een verblijfsvergunning gekregen, en dat meisje heeft universitaire studies gedaan. Ook voelde hij zich verplicht om regelmatig lifters mee te nemen. Hij kon moeilijk mensen niet helpen.

Hoe we elkaar hebben ontmoet was toevallig: op 17/1/1986 na een lange werkdag in Tielt heb ik me laten overhalen door een goede vriendin om toch nog naar Gent te rijden, om een stapje in de wereld te zetten, het werd de de Hotsie Totsie :een café voor oudere mensen. We hadden ons nog maar net geïnstalleerd of we kregen aanspraak. Marc had ons snel in de gaten. Hij zat er ook te wachten op vrienden die niet afkwamen door het slechte weer?

Hij schoof aan de tafel; Ik probeerde hem nog even wijs te maken dat ik journalist was voor het blad Natuur en Techniek, een spelletje dat niet lang duurde. We zijn nog gaan dansen in een beroemde club, en daar zei hij voor het eerst dat hij wou trouwen met mij. De nacht kabbelde verder tot 7u. Na een korte nachtrust was het afwachten of er nog een afspraakje zou volgen. Marc was zijn luciferdoosje kwijt. Maar toch kwam het verlossende telefoontje  rond drie uur om af te spreken in Knokke. Ik ben dan nog gauw een negligeetje gaan kopen.

In Knokke werd ik al geconfronteerd met de hele familie van Marc, een ex-vrouw, een vriendin, een zwager die kritisch mijn kant opkeken .Ik hield me bezig met mijn werk. Marc was daar ook voor zijn werk voor playboy. Het klikte al heel snel heel goed tussen ons op allerlei gebied.

De afstand Tielt -Kortenberg gooide roet in het eten. Hoe kun je dit volhouden? We namen de beslissing eerst een lat-relatie te starten. De lat was heel kort want dezelfde avond stond Marc een discussie te voeren in de mist met de politie, of het  nu de nieuwe of de oude Sationsstraat was, ik woonde in de nieuwe Stationsstraat.. Ook al was er heel wat heen en weer gerij, het was toch een zalige tijd. We genoten van het leven in een brasserie onder het Belfort met een côte à l'os en een fles Châteauneuf-du-Pape. We planden vele reizen. Het leve was voor ons onbezorgd, ook al had hij al wel een rugzakje met allerlei problemen.

We verhuisden uiteindelijk naar Kortenberg en ik werkte in Vilvoorde in het ziekenhuis. Marc was in hart en ziel zelfstandige maar hij was vooral  sterk in de creatieve kant van de zaak, de praktische zaken gingen hem minder goed af. We ervoeren veel tegenslagen wat ook zijn invloed had op ons leven en gezondheid.

Op een bepaald moment kwam Marc in contact met MediQuality/Medscape. Het was het eerste bedrijf dat geen belemmerende invloed had op zijn creativiteit, zijn kennis, zijn ideeën. Hier voelde hij zich vrij. Al zijn mogelijkheden kon hij hier te berde brengen en met resultaat. Hij werd er gewaardeerd en hij voelde zich goed in zijn vel. Daarom wil ik Pierre De Nayer extra bedanken.

Al die problemen fysiek en psychisch hebben een zware tol geëist van zijn lichaam. Hij leed aan chronische pijnen. Ook al probeerden we zoveel mogelijk de fysieke problemen onder controle te houden, moet het op een moment teveel geweest zijn. Hij zou er alles aan gedaan hebben om me mee te nemen met hem. We zagen elkaar doodgraag, de een kon niet zonder de ander, twee handen op één buik. Indien het anders gekund had, dan had hij dit nooit zo laten gebeuren.

Nu blijf ik alleen en verweest achter, niet weten welke kant op te gaan. Het zal nog lang duren eer deze wonde geheeld is.


©   Annemie Uyttersprot
     Vilvoorde 16.09.19
   

Bron: MediQuality




CheckStat