Help, de patiënt verzuipt

Help, de patiënt verzuipt! 

Ik ben weer aan het piekeren. Het verhaal van een patiënte blijft door mijn hoofd spoken. En weer gaat niet om een puur medisch probleem, maar om een sociaal probleem waarmee een patiënte die langdurig ziek is geconfronteerd wordt, en wat mij evenzo een machteloos gevoel geeft. Zoals zoveel artsen wil ik alles doen om mijn patiënten te helpen, maar hoever gaat dit helpen en hoe kan ik helpen?
Een patiënt puur medisch helpen is niet zo’n probleem daar zijn genoeg richtlijnen, pathways, en adviezen voor, maar de patiënt helpen met zijn aanpak, verwerking en gevolgen van zijn ziekte is moeilijker. Is dat ook een rol die voor de geneesheer is weggelegd?  Ik zie vaak dat wanneer de patiënt vast zit in een bepaald sociaal systeem er ook op medisch vlak geen echte verbetering valt te noteren.

Een heel belangrijk probleem voor een chronische patiënt is geld en vooral het gebrek er aan. Hij komt in het begin van zijn ziekte  op het  ziekenfonds terecht, na een min of meer korte of langere periode is er zachte of harde dwang vanuit het ziekenfonds om weer aan het werk te gaan. Het financieel tekort van de gezondheidszorg tracht men deels op te lossen door de patiënt “tijdig” werk bekwaam te verklaren, vaak zonder dat dit objectief geëvalueerd wordt. In een aantal gevallen lukt de werkhervatting maar vaak is het een verschuiven van de problematiek. 
Dat er pogingen gedaan worden om de patiënt aan het werk te helpen, daar kan ik inkomen, het is goed voor de portefeuille en het zelfrespect van de patiënt. Aanmoediging van bedrijven om chronisch zieke patiënten  aan te nemen zou nog beter zijn en zou het werk van de VDAB en zijn GTB project vergemakkelijken, want daar ligt vaak het zwakke punt..

Even tussendoor wil het nog even de vraag stellen hoe  een controlerend geneesheer kan bepalen of iemand al dan niet ziek is. Wanneer een patiënt zegt beter te zijn wordt  dit al snel vertaald als: je hebt geen ziekte-uitkering meer nodig. Een herstelproces is net als een ziekwordingsproces vaak iets van lange duur. Het herstel moet aangemoedigd worden maar hier staat men direct te zwaaien met een attest van werkbekwaamheid. En wat doet de patiënt: hij zegt dat hij nog niet beter is in de hoop dat hij nog wat meer tijd krijgt, en als klap op de vuurpijl verwijt men de arts dat de therapie die zijn  patiënt volgt niet werkzaam is.
Het komt allemaal zo amateuristisch over. In feit zou er naast aandacht voor preventie ook aandacht moeten zijn voor herstel, en daar wringt het schoentje. 

Terugkomend op het eerste deel van mijn betoog: laatst werd ik geconfronteerd met een patiënte, wel al een tijd chronisch ziek, die niet bij de VDAB een traject mocht volgen omdat ze te ziek was, en toch werk bekwaam geacht werd door het ziekenfonds en het RIZIV. Ze heeft nu een leefloon en is daardoor ook niet in staat juridische hulp te zoeken. Tussen wal en schip terecht gekomen, nee, er bewust tussen geduwd en aan haar lot overgelaten. Zo iets kan ik niet vatten en het vertaalt perfect de onmacht van het huidige systeem en mijn eigen onmacht. Beseffen die controlegeneesheren dan niet wat ze aanrichten? 

Indien een andere collega weet hoe ik zo’n probleem moet aanpakken…elk advies is welkom.


Dr A.M. Uyttersprot
08/06/2016

PS Ik ben er van overtuigd dat er veel controlerende geneesheren uitstekend werken. het is het verhaal van de rotte appel en de mand…








CheckStat