Patiënt overleden? Oeps, vergeten.

Patiënt overleden. Oeps, vergeten.


In mijn gedachten komt regelmatig het beeld van een patiënte, niet echt jong meer, die na een moeilijke periode in haar leven een nieuwe start maakte. Haar leven ging niet echt over rozen: een vechtscheiding, problemen met de kinderen, een moeilijk reguleerbare diabetes en vermoeidheidsklachten. Lange tijd ging het up en down. Maar nu had ze een nieuwe relatie, de problemen met de kinderen waren gestabiliseerd, haar diabetes was beter onder controle en dan plots sloeg het noodlot toe…kanker. Op korte tijd was ze er niet meer.

Vaak zijn er patiënten die een bepaalde periode onder de radar blijven. Af en toe komen ze boven water. Dat was ook  het geval bij deze patiënte. Maar nu bleef die periode maar duren. Regelmatig dacht ik wel eens: hoe zou het met haar gaan? En plots kwam het bericht, via via dan nog wel, dat ze overleden was. Ik schrok hiervan, je verwacht dit nooit. 

Toevallig werd ik deze week gebeld door een collega die dezelfde patiënte ook langere tijd gevolgd had: dat hij nu pas vernomen had dat zijn patiënte overleden was... het was wel al een jaar geleden. Hij maakte zich druk dat niemand de moeite had genomen hem te verwittigen. Ik stond daar eerst niet bij stil maar uiteindelijk heeft hij ook wel ergens gelijk. Wij als specialisten worden vaak niet verwittigd wanneer een patiënte overleden is. Ik neem aan dat als je een patiënte maar eens sporadisch of eenmalig ziet dit niet echt hoeft. Maar dokters die iemand jaren volgen….

Huisartsen zijn gewend veel informatie te krijgen van specialisten, en de druk om dit snel en efficiënt te laten gebeuren zodat de huisarts goed weet wat er met zijn patiënt gebeurd is, is terecht. Maar waarom loopt de communicatie in omgekeerde zin minder vlot? Niemand staat er bij stil dat een specialist ook bezorgd kan zijn om zijn patiënt, dat hij ook wil weten hoe zijn patiënte evolueert. 

Dat is vooral belangrijk bij patiënten die aan een chronische aandoening lijden. Ik krijg zelden een huisarts aan de lijn die meer uitleg vraagt over zijn patiënt of over mijn aanpak. Ik neem aan dat dit geen desinteresse is maar dat de huisarts te weinig tijd heeft. Maar ik blijf ervan overtuigd dat de aanpak en het volgen van de evolutie van chronische patiënten een tweerichtingsverkeer moet zijn. 

Niet alleen de communicatie tussen huisarts en specialist loopt mank, ook de communicatie in het ziekenhuis is vaak gebrekkig. Een opgenomen  patiënt die plots op een acute afdeling terechtkomt en overlijdt en waarbij men niet de moeite neemt om de oorspronkelijk behandelende arts te verwittigen…het gebeurt. In Nederland, waar ik een deel van mijn opleiding kreeg, is de casusbespreking een kernmoment. In België met zijn zelfstandig werkende specialisten, die vaak naast elkaar en op verschillende momenten in een ziekenhuis aanwezig zijn is dit eerder een uitzondering dan de regel. Elektronische patiëntendossiers zijn een goede zaak, maar de face-to-face bespreking en uitwisseling van gedachten is honderd maal efficiënter. 

Communicatie is een belangrijk onderdeel in een goed lopende organisatie. Alle middelen moeten gebruikt worden om dit zo optimaal mogelijk te laten gebeuren. Een optimaal communicatiesysteem uitwerken tussen specialisten en huisartsen zou hoog op de agenda moeten staan in de vernieuwingsprojecten in de geneeskunde. 

Dr. Annemie Uyttersprot
17 mei 2016

Gepubliceerd : MediQuality




CheckStat