09.01.17 - Een nieuwe aanpak voor een medisch probleem 2017


Mijn reactie op het persbericht van Maggie De Block van 08.01.2017 : "Nieuwe regeling voor patiënten die lijden aan fibromyalgie en chronischevermoeidheidssyndroom"



Ik lees dat Axxon, een nationale organisatie van de kinesitherapie, de aanpak van CVS en fibromyalgie gaat regelen. Ze stellen een aanpak van kinesitherapie en coaching voor die vooral de eerste  weken belangrijk zijn en waarvoor gedurende 18 keer en ook maar eenmalig extra langere sessies terugbetaald worden. Men gaat dus voorbij aan de continue spier- en gewrichtspijnen die het leven van de patiënt invalideren, die door kine inderdaad verlicht kunnen worden en dit zonder dat daar enige coaching aan te pas moet komen.
Ik vraag me af wat die 18 beurten betekenen in een ziekte die  met up’s en downs gepaard gaat. Wat hebben de kinesisten het beleid wijs gemaakt? Ik vraag me ook af waaruit die ‘ coaching’ door een kinesist zal bestaan. Zijn ze daartoe opgeleid?  Zijn ze daar voldoende van op voorbereid ? En willen de kinesisten zelf deze coaching? Ik lees nu al bij de vereniging van Kinesitherapeuten voor een aanvaardbaar honorarium dat ze te weinig betaald worden en dat ze meer zijn dan opgeleide masseurs.

Moeten de patiënten dan meer bewegen of minder , of aangepast en wie gaat dat bepalen?  Gaan zij nu zeggen dat de patiënten hun ziekte moeten aanvaarden of blijft  dit dan nog het werk van psycholoog? Er zijn bij CVS meer en meer aanwijzingen dat er afwijkingen zijn in het pyruvaatdehydrogenase enzym waardoor er een gestoorde energieproductie en een verhoogde lactaatvorming ontstaat. Is het dan niet onverantwoord om zonder meer en zonder enige controle de patiënten meer te laten bewegen? Het is ook bekend dat wanneer men over zijn grenzen gaat  dit een negatief effect heeft op het ziekteproces. Wie gaat dan de patiënt medisch controleren op het effect van de behandeling, kijken  of het inderdaad beter gaat of misschien ook slechter als gevolg van de aanpak? Er zijn heel veel patiënten, kunnen die allemaal terecht bij een coachende kinesist?

Bij het CVS-verhaal gaat het niet alleen over spieren maar ook over hersenen, immuunsysteem, hormonen. Wordt hier dan aan voorbij gegaan?

Ik blijf het moeilijk hebben dat de kinesitherapie het hoofdaandeel krijgt in de behandeling van een ziekte waar op dit moment veel onderzoek naar gebeurt maar  waar er nog geen effectieve markers zijn om te evalueren of de patiënt beter of slechter gaat. Ik heb nog meer het gevoel dat de patiënt aan zijn lot overgelaten wordt en hij het slachtoffer is van een maatschappij die niet de moeite doet om zijn probleem ernstig te nemen. Is dit kwade wil of gemakzucht? Ik weet het niet maar ik denk dat we bijna de bodem bereikt hebben. Wanneer gaat de minister en ook het RIZIV nu eens luisteren en een effectief ‘ernstig beleid ‘ uitstippelen en niet de hete appel doorschuiven naar degene die het hardste roept , het beste lobbyt en er ook zijn profijt uit haalt. Het geeft me echt een gevoel dat men  er’ maar vanaf wil zijn’. 

© Dr. A.M. Uyttersprot - Reactie gepubliceerd bij MediQuality 







CheckStat